จิตที่เข้าใจธรรมชาติก็คือการได้ดวงตาเห็นธรรม ส่วนการนำจิตเข้าสู่ธรรมคือการรวมจิตของตัวเราเองกับธรรมะชาตินั่นก็คือผลของการฝึกสมาธิ จิตเราจะแยกออกจากตัวธรรมยากเพราะจิตจะติดสุข และจะได้ดวงตาเห็นธรรมนั่นจะลำบาก ผลสุดท้ายหากตายไปก็ไปเป็นพรหมสถานเดียวนะครับ ก็แล้วแต่ว่าขณะที่เราตายด้วยหากคิดไม่ดีก็แล้วแต่จิตของคนคนนั่นนะครับ

การเข้าใจธรรม ต้องหมั่นพิจารณา ความไม่เที่ยงของความเป็นจริง สมัยพุทธกาลท่านใช้วิธีการเจริญลมหายใจ อนึ่งการจับลมหายใจนั่นจะทำให้ อารมณ์ที่เหมาะสมที่สุดไม่ติดกาม ไม่ติดโกรธ ไม่ติดอารมณ์เกลียด มันเป็นอารมณ์ของพระอริยะที่ใช้สำหรับการดำเนินชีวิตจนปรินิพพาน

การจับลมหายใจหากจับที่ความสงบ สุดท้ายก็ได้อารมณ์ของฌาณได้นะครับ ส่วนการพิจารณาลมหายใจที่ไม่เที่ยงต้องหมั่นพิจารณานะครับ จะได้ตัวธรรมนะครับ