จิตของปุถุชนคนธรรมดาจะไม่แตกต่างกันมากนัก คนที่รู้เรื่องนี้ดีก็คือตัวเรานั่นแหละครับ ส่วนจิตของผู้ได้ฌาน ก็เป็นแต่เพียงอารมณ์เหมือนกัน แต่จะต่างจากบุคคลทั่วไปเท่านั้นเอง

จิตที่ปราศจากสุขและทุกข์ เป็นแต่กลาง ๆ นั่นทำได้ค่อนข้างยาก ต้องหมั่นฝึกการพิจารณาจิต ความไม่เที่ยงให้ได้เสียก่อน แล้วจิตจะคงสภาพความเป็นกลางโดยอัตโนมัติ จิตจะไม่เข้าไปยึดอารมณ์สุข ส่วนเรื่องทุกข์ไม่ต้องไปพูดถึง เพราะโดยปกติบุคคลธรรมดาอย่าง เรา ๆ ท่าน ๆ ทุกคนปราถนาที่จะหลีกจากอารมณ์ทุกข์อยู่แล้ว จิตจะต้องผ่านจากความเบื่อหน่ายไปให้ได้เสียก่อน

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวันนั้นสำคัญที่สุดเพราะเป็นหลักชัยของการปฏิบัติ เพราะหากจิตเราอยู่ในขั้นนี้แล้ว เชื่อได้ว่าจิตน่าจะได้ลำดับขั้นของอริยะแล้ว (ปล. ไม่ขอยืนยันว่าถูกต้องหรือไม่)ท่านสามารถที่จะใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาได้อย่างปกติสุข ไม่มีอะไรจะต้องคิด หมั่นปฏิบัติให้มาก ๆ ไม่ช้านาน ผลของการปฏิบัติจะตกอยู่ที่ตัวผู้ปฏิบัติเอง